Nu heb ik laatst de 10K in Breda gelopen maar met deze trimloop in Tilburg afgelopen Zondag kwam ik erachter hoe het ook anders kan. Net in de middag, langs mijn ouders gereden om ze op te halen voor de nodige support en na een verrukkelijk Bakske zoals ze daar zeggen, doorgereden naar de Warandeloop in Tilburg. Bij aankomst bleek alles goed geregeld te zijn en kon je met de auto vlak langs het loop traject parkeren. Ideaal mag ik wel zeggen. Ook het ophalen van je loop nr ging er vlot en we gingen alvast een kijkje nemen bij de start.

Inmiddels was het al een beetje begonnen te sneeuwen. Op de baan liepen op dat moment de Dames de 5km wel erg schaars gekleed naar mijn mening. Kort strak broekje en een topje met 2 graden buiten. Zelf was ik van plan om een lange renbroek aan te doen en een shirt met lange mouwen. Als je dat zo bekijkt ben ik eigenlijk maar een watje. Laat ik het er maar op gooien dat die Dames aan de Top meedoen en ik een recreant ben. Op dit moment belde ik mijn renmaat.. hmm jogparnter? uhhh collega-sporter? Ja, hoe noem ik hem eigenlijk? Voor het gemak noem ik hem maar DW voor nu. DW was ook al aangekomen en hebben we samen zijn nr. opgehaald en zijn we naar de tent gegaan waar bezoekers kunnen wachten. Waar ook de nodige hoempapa muziek gespeeld werd voor het vermaak. Buiten was het weer, omgeslagen van lichte sneeuw naar grote dikke vlokken en harde wind waarbij wij (DW en ik) elkaar aankeken van... nou, dit wordt aanpakken.

15:15 mochten wij met onze 10km beginnen. Na het start schot was het net als de eerste keer dat DW na een paar seconden 15 meter verder was dan mij en begreep ik niet hoe hij zo snel verder komt in die drukte. Je moet begrijpen dat het bij de start erg druk is en je niet zomaar personen kan inhalen. Om uiteindelijk weer bij hem te komen heeft dan ook een paar km's gekost. Ik hoor DW nog zeggen hoe geweldig hij dit vind, hoe mooi het is om zo te ploeteren op dit traject. De Warandeloop is in een bos en niet op het asfalt of straatstenen, wat dus inhoud dat, wij de recreanten die als laatste starten op een bospad liepen die al door duizenden renners betreden was. Dit hield in dat er modder lag, plassen met water en boomwortels uit de grond kwamen. Halverwege heb ik nog een renner onderuit zien gaan in de bocht die over een wortel uitgleed maar gelukkig wel snel weer opstond om verder te gaan. Na het eerste rondje kwam ik nog langs mijn ouders die ik in de achter grond van mijn gedachten hoorde juichen.

Op dit moment drong het tot me door dat het niet makkelijk zou worden om deze afstand te gaan afleggen. Waar DW was had ik geen idee van en het enige waar ik me mee bezig kon houden was dat ik niets kon zien door mijn bril. Door de sneeuw en de warmte van mijn adem moest ik deze om de 200 meter even schoon maken omdat ik anders echt niets meer zag. Zonder bril was het te wazig en kon het niet riskeren om onderuit te gaan. Na de 7km ongeveer had ik een groepje mannen gevonden die ongeveer op hetzelfde tempo liepen als mij en besloot ik maar met hun mee te rennen. Het Tempo lag wel iets hoger dan ik gewent was maar het kon niet anders. Met een bril op zonder erg veel zicht rende ik achter hun aan zonder na te denken. Wat mij gelukkig tegoeden is gekomen, waardoor ik uiteindelijk met een eindtijd van 56:37 over de finish kwam. Wat 55 seconden sneller is dan ik in Breda heb gelopen. DW kwam net achter mij binnen en hebben we samen de medaille in ontvangst genomen van deze deelname van de Warandeloop 2008.

Bijzonder trots ben ik ook op DW voor zijn uithoudings- en doorzettingsvermogen als ik me bedenk dat hij 2 weken daarvoor nog een blessure van zijn hamstring had en dus niet heeft kunnen trainen. Het was een aardig zwaar avontuur wat ik niet verwacht had maar wel doorstaan heb en dat smaakt naar meer in 2009.