Het is al een aardige tijd geleden dat mij iets is overkomen waar ik echt verbijsterd van ben en deze dag was zo een dag. Al een tijdje praat ik met mijn Collega's en vrienden over het Joggen en dat ik het zelf nog niet kan geloven dat ik het echt leuk vind, zeker als je altijd geroepen hebt dat JIJ dat nooit en ten nimmer zal gaan doen.

Nu zat ik laats met een collega te praten en vertelde hij mij dat hij al een keer aan een 10km en 15km loop had meegedaan. Iets wat ik niet van hem wist en erg leuk vond om te horen. Ik vertelde hem nog dat ik zover echt nog niet zou komen en dat ik nog aan het opbouwen ben. Je moet je eens bedenken dat je 10km lang achter elkaar blijft rennen, dat is toch alleen voor Topsporters? Heel deze gedachte en het gesprek hebben mij er toe doen denken om toch maar eens te gaan kijken waar nu eigenlijk mijn grens ligt na 2,5 maanden Joggen. Ik was het al heel het weekend van plan maar er kwamen allerlei sociale dingen tussen die het voor mij niet mogelijk maakten om die duurtest te gaan uitvoeren.

Nou, tot op de dag van vandaag dan.
Vroeg thuis uit mijn werk en meteen mijn Outfit aangetrokken om te beginnen. Mijn voornemen was het gebruikelijke rondje te gaan rennen wat ik doe als ik alleen ben die zo een 5,5km is. Moet toch te doen zijn leek me zo. Zo gezegt zo gedaan, alleen toen ik op het punt aankwam waar ik normaal zou gaan stoppen dacht ik bij mezelf,
"Ik ben nog helemaal niet zo moe...." Doorgaan dus en zo maakte ik tot mijn allergrootste verbijstering een sessie van langer dan 1 uur waar ik 10km lang aan het Joggen was zonder die loopmomenten ertussen.

Thuis aangekomen kon ik niet die glimlach van mijn gezicht halen en was ik sins lange tijd echt ongelooflijk trots op mezelf. Zo trots dat ik er bijna emotioneel van wordt. Oke, nu begin ik te over drijven.
Dit moest ik dus gewoon kwijt, dat begrijp je wel.
Porry is oke ole ole. xD.